BLOGag-oGag!

Dalawang kulay ng aNiNo

-Malalim na bughaw.

Matigas. Malalim. Madilim. Susuungin ang nais marating matinik man ang tatahakin. Mapusok. Nakakagulat. Pabigla-bigla. Nagbabakasali na makuha ng mabilisan ang naisin kahit puwede naman dahan-dahanin. Maangas. Nagniningas. Mainit. Batid na may ibubuga, may itinatanging yaman ngunit minsan duwag kahit ang apoy sa kanya na nanggagaling. Madilim na langit. Di makasilip ang liwanag sa siwang ng bughaw na langit.

-Murang Bughaw

Malambot. Maingat. Maamo. Nakikipaglaban man subalit uurong din kung kinakailangan. Pusong mamon, pusong sinlambot ng marsh mallow, singsarap ng icebuko may munggo pa sa dulo. Matamis. Matulis. Mahinahon. Mapanghamon man, sa huli ay mapagkumbabang luluhod sa rosas ng pagirog. Mabango. Mahalimuyak. Maaliwalas. Abot tanaw ang araw na unti-unti dumudungaw sa bughaw na alapaap...

Nakita ko na ang dalawang kulay ng anino ko, bughaw. Malalim at murang bughaw.

MusikAntok

Ang buhay kung minsan parang musika.

-Walang lyrics.

Alam mo yung tono pero hindi mo makanta 
kasi hindi mo alam yung lyrics. Kulang.

-Minus one.

Walang boses. Walang kumakanta. 
Alam mo yung lyrics pero hindi mo alam 
yung tono kaya hindi mo masabayan. 
Kulang na naman.

-Instrumental.

Nilikha para lang talaga dun. 
Wala eh, ganun na yun. 
Kulang ba o ganun nga talaga? Haaay! 
Kaya ang musika ko ngayon...
Masaya pero nakakaantok. 

Sarap Mabuhay!

I remember the days when my life was calm enough na kahit ano lang pwede... walang hastle kahit may badtripan. Wala akong ibang iniisip kundi sarili at taong-bayan. Kakain, magbibihis, aalis, mag-aaral, may exam, may group studies, may rehearsal sa teatro, mapapagod, tatambay, gabi na - uuwi, matutulog at kinabukasan, ganun ulit... paulit-ulit pero hindi nakakasawa. Masaya eh.

But that was few years ago, ang sarap magreminisce noh? Especially those times when you really need to go home but rather stay kasi masaya. Yosi... Tagay... Gitara... Videoke... Sarap!

Lately, I realized, napakabilis magbago ng panahon. Today, gan'to ka. Tomorrow, hindi mo alam kung ano ang meron. Lahat ng bagay lumilipas. Walang nakakaalam kung ano o sino ang magsa-stay. Even the most important thing or person in your life, time will come they'll fade... they'll leave you... they'll fly.

Before, sarili lang natin ang iniisip natin, but this time because we learned to appreciate even simple things. Lahat nagiging mahalaga. Hindi na tayo nag-iisip para sa sarili lang. Hindi naman tayo mabubuhay ng mag-isa. Nakakabaliw yun... diba?

Kahit nga yung paborito mong signpen pag nawalan ng tinta, naiinis ka kasi bibili ka na naman ng bago. That is exactly the point. Pwedeng itapon mo or itabi mo, pero sometimes nawawala na lang, tapos di mo na makita. But the good thing is may naiwang ala-ala... yung mga notes mo kung saan siya yung ginamit mong pangsulat. Sarap bahasin diba? Kasi paborito mo yung pangsulat.

Parang sa totoong buhay... Pag may umalis, hindi naman talaga siya nawala eh. Kasi meron siyang iniwan... "MEMORIES." Masaya man o hindi, may ala-ala kang pwedeng balik-balikan. Diba masarap lumingon sa nakaraan? But what is essential is that we must learn to step forward, pag wala ng tinta yung signpen, marami pang signpen sa tindahan... o kaya baka may magregalo sayo ng mas magandang klase ng signpen.

Always think positive, everything happens for a reason. Umalis man si ate, mag-abroad man si kuya... Pabili ka ng signpen. Hehehehe... Everything will fall into the right place at the right time. Makakahanap din tayo ng magandang klase ng signpen. Ganun talaga, wag masyadong magdamdam sa mga taong pinili ang lumisan, dapat maging masaya na lang tayo for them because they know what's good for them and for us.

Napaka-ironic ng buhay noh, halos yata lahat ng pangyayari sa buhay natin... coincidence. Sabi ko diba, di natin alam kung ano meron bukas. Let us just enjoy what we have right now and don't think of the future. Kadalasan kasi nafufrustrate lang tayo pag hindi nangyari yung pinaplano natin in the future eh. Enjoy life... Ang sarap mabuhay!

Madami tayong friends! Msarap magbuntong hininga kasama sila, yung malalim na malalim na buntong hininga.... Magkuwentuhan tungkol sa lumang mga tugtugin... Magkantahan, magsayawan ng walang humpay hanggang mapagod. Tapos tatagay ka ng beer sabay hitit sa yosi. Senglot na! Sumusuka na! Nakatulog ng di namamalayan! Sarap pag inabutan ng bukangliwayway. Sarap ng pagdampi sa balat ng unang sinag ng araw sa umaga. Sarap!

Malapit na ang umaga, matatanaw din ang pag-asa. Grabe. Sarap!

Diamonds are forever

All my life I never realized that there is always one person who loves me more than anything else... My mother.

I am thankful because she's always there even in the darkest day of my life. She watched me cry but never failed to comfort me. She watched me fall when I felt weak but never failed to embrace, telling me that I can make it because she knows that I am strong enough to face such obstacle.

I never thought that I am so fortunate to have this treasure that is more precious than diamonds...

May TOYO si aNiNo

Patis, suka, bagoong, Toyo, masarap sawsawan ng anu mang putahe.

Patis... Merun niyan sa Navotas. Madami, nakabili ako niyan nung college pa ko, sandamakmak na bote na long neck. Murang-mura lang!Nakalahati mo na yung bote, di mo parin malasahan yung alat.

Suka... masarap isabaw sa cornik! Paborito ng mga bata. Sawsawan ng kropek... Sige hangang mamutla ang labi... after one week, anemic ka na!

Bagoong... Masarap sa manggang hilaw, piko, indian mango, apple mango, manggang kalabaw... sarap! Pano ulit ginagawa yung bagoong?

Toyo... Yan ang meroon ako ngayon! Tinotoyo ako! May toyo ako! Toyo! Maraming TOYO! Ayoko na! Matapos sumawsaw, iiwanan ka! Ginawa kang sawsawan sa mahabang panahon tapos pag napanis ka, ipagpapalit ka sa ibang sawsawan! Ano yun? Di makontento sa ulam, kung alam ko lang na ganito, sana binigyan ko na lang ng lason! Ayoko na! May TOYO si Anino!

There's a new beginning

Look at me
I am staring at you
Your tears are falling
Wipe it out, stop crying
Life sucks but keep believing

Do you still hear your voice?
What does it say?
Do you still see yourself?
What can you say?

Man in the mirror
You should know what to do
Its time to close the door
Move on, start a brandnew
It must not end this way
You're brave and strong
You can make it
Open your eyes, you'll see
There's a ne beginning...

Dalawang kulay ng aNiNo

Nagsimulang tikom sa mundong makulimlim tuwing umuulan. Sinala ang kakayahan sa mapang-akit na sining at kultura. Piniga ng buong lakas ang timbre sa himig ng musika at inindayog ang katawan sa kumpas ng tugtugan. Natutunang aliwin ang sarili sa palakpakan ng isang milyong katanungan.  Iginuhit ang kapalaran sa blakong papel sa pamamagitan ng iba't-ibang kulay ng pintura. Winasiwas sa madla ang tunay na anyo ng isang noon ay inosente at ngayo'y matipuno at matatag na sanga ng punong narra.  Sinamsam ang halimuyak ng mapupulang rosas ng pag-irog. Pinag-iwi at inalagan sa mahabang panahon na biglang nawala sa mahinang ihip ng mapanlinlang na hanging amihan. Malalim ang pagkatao ngunit mababaw ang luha sa hapdi ng buhay. Di alintana ang pagngawa sa tag-araw sapagkat ang anino ay binabalot ng hiwaga. Muling bumabangon sa lason ng pagkakaidlip. Tinanaw ang nakakabulag na sikat ng araw. Lumingon sa likuran, may anyong namasdan na katulad rin ng imahe sa tuwing umuulan. Dalawang kulay na nagaagawan sa espasyo. Ano ang dalwang kulay ng aNiNo?

Sino Panget?... Mas Panget Ka!

  I am the eldest sa limang magkakapatid pero ang nakakapikon, parang ako lang yata ang kakaiba. Ako lang yata ang panget! Ako lang ang kulot, hindi sintangos ng ilong ng mga kapatid ko ang ilong ko. Mukha daw akong daga sabi ng mga uncle ko. Napaka-less fortunate ko naman pala. Nakakainis! Maaga kong nalaman na panget ako, Bantrip!

Whatever! E ano ngayon kung mukha ako daga nung maliit? Peborit naman ako ng teacher ko nung grade one tawagin pag recitation, 2nd honor ako nung first grading noh! Naging member din ang dagang ito ng dance troup, peborit din ako ihagi-hagis dahil ako pinaka magaan. Kaya lang nung 4th grading, di na ko kasama sa top 10, mas nagenjoy ako sumayaw at ihagis-hagis kaysa mag-aral.

I had my first make over nung grade four. Di yun sinasadya pero,bigla na lang hindi na kulot yung buhok ko. Di na komukhang daga. I've met a lot of friends,mga koplogs na walang ginawa kundi kumain ng ice drop sa may tabi ng gym. Walang ginawa kundi magbaras kahit putok na yung palad sa kalyo, oks parin. Pero medyo panget panget parin ako nun.

I transferred from private to a public school because of financial problem. Then there I realized that, Wow, this is a new world. Mas maraming panget dito! Kung sa bagay pag private kahit panget mukhang maganda kasi may pera. Eh sa public kah it maganda nagmumukhang panget lalo na kung mga kasama mas panget.

Infairness, nung nagtransfer ako ng school, mas marami akong natutunan. I discovered so many things in me. In grade 5, i discovered that I can sing, I can draw, i can act. Jampack! Kahit koplogs itsura ko, baket, kaya nyo ba yon? Parang powder soap,all in one! Lahat na yata ng extra-curicular sinalihan ko.

I graduated in elementary and High school without honors, I'm proud men! Sa dami ng extra-curicular sa eskuwelahan, mas marami pa yata akong certificates, medals, plaques at trophies kaysa sa Valedictorian. Ano? Panget ako!?!

In college I never expected na makakakilala at may makakasama akong mga extraordinary people na magiging daan para sa pagbabago! Negro ako nung 1st yr college, sunog yung balat ko dahil sa CAT. Mukha nga daw akong magbobote. Walanghiyang yan!

Well, well, well. Sino mag-aakalang gan'to itsura ko ngayon? Di ako panget noh! Pero it doesn't matter what you look like, It doesn't matter Wilma Doesn't! Di naman importante itsura, basta kayang dalhin ang sarili, oks na yun. Ang importante, maraming kaibigan na nagmamahal sa'yo. Mamahalin ka ba nila kung panget ng pagkatao mo?

Haaaaayz! I've learned that the most important thing in this world is... to look good and beautiful.

OH! SINO PANGET?!